Yabancı Dil Konuşurken Çocuk Gibi Hissetmek: Yetişkin Gururumuzu Nasıl Yeneriz?

Hadi dürüst olalım, aramızda kalacak. Günlük hayatınızda, işinizde son derece başarılı, koca koca projeleri yöneten, entelektüel derinliği olan o zeki yetişkinsiniz. Belki de kendi anadilinizde saatlerce akıcı sunumlar yapıyor, insanları fikirlerinizle büyülüyorsunuz. Ancak ne zaman yabancı bir iş ortağınız "How is it going?" dese veya bir kafede sipariş verirken ayaküstü sohbet etmeniz gerekse, beyninizin içinde bir şeyler düğümleniyor.

İçinizde koca bir okyanus dolusu fırtınalı fikir, sektörel analizler, derin felsefi düşünceler uçuşurken; ağzınızdan dökülen tek şey çocuksu bir sadelik oluyor: "Yes, very busy, report good, thanks." Kendinizi bir anda 5 yaşında gibi hissedip, o koca yetişkin gururunuzun zedelendiğini görüyorsunuz, değil mi? Yalnız değilsiniz ve bu kesinlikle zeka seviyenizle alakalı değil. Bu, dil öğreniminin en büyük psikolojik bariyeri olan "Yetişkin Gururu" (Adult Pride).

Yetişkin Aklı vs. Çocuk Kelimeleri

İşin temelindeki o can sıkıcı çelişki tam olarak şudur: Entelektüel kapasitemiz 35 yaşındayken, hedef dildeki kelime haznemiz ve kurabildiğimiz cümleler henüz 4-5 yaşındaki bir çocuğun seviyesindedir. İşte bu aradaki devasa uçurum, yetişkin egomuza ağır bir darbe indirir. İç sesimiz hemen savunmaya geçer: "Aptal veya basit görünmektense, hiç konuşmamak daha iyidir."

Bu yüzden birçok insan gramer kitaplarını bitirir, dizileri altyazısız anlar ama konuşma sırası ona geldiğinde derin bir sessizliğe gömülür. Kendimizi korumak için sessizliği seçeriz. Oysa bilmediğimiz bir şey var: Beynimiz konuşarak açılır, susarak değil.

1. Adım: Gururu Kapının Dışında Bırakın

Çocukların yabancı bir dili neden bir sünger gibi emdiğini hiç düşündünüz mü? Üstün bir beyin yapıları olduğu için mi? Hayır. Temel neden şudur: Çocukların egoları yoktur. Yanlış edat kullandıklarında rezil olacaklarını düşünmezler. Kelimeleri uydururlar, komik sesler çıkarırlar, gülerler ve yollarına devam ederler. Onlar için dil bir "performans sınavı" değil, sadece o anki oyuncağa ulaşmak için bir araçtır.

Dil öğrenirken içinizdeki o "kusursuz yetişkini" biraz tatile gönderin. Hata yapmaktan, kelimeleri yanlış telaffuz etmekten korkmayan o meraklı çocuğun elinden tutun. Unutmayın, karşınızdaki kişi sizin zekanızı kurduğunuz karmaşık cümlelerden değil, gözlerinizdeki o ifadeden ve samimiyetinizden zaten sezer.

2. Adım: Sadelik En Büyük Zarafettir (Hemingway Kuralı)

Birçoğumuz İngilizce konuşurken adeta bir Shakespeare edasıyla konuşmak, karmaşık bağlaçlar kullanmak isteriz. Yapmayın. Edebiyat yapmaya çalışırken boğuluyoruz. Amerikan edebiyatının dev ismi Ernest Hemingway'in o büyüleyici tarzını hatırlayın: Kısa, net ve son derece basit cümleler.

Düşüncelerinizi büyük lokmalar halinde değil, küçük ve yutulabilir parçalar halinde karşı tarafa aktarın. "İş yükümün fazlalığı ve teslim tarihlerinin yakınlığı sebebiyle şu an oldukça stres altındayım" demek yerine, "I have a lot of work. The deadlines are close. I feel a bit stressed." deyin. Bu cümle sizi "basit" yapmaz; aksine son derece net, anlaşılır ve kararlı gösterir.

3. Adım: İletişimi "Hava Atmak" Değil "Köprü Kurmak" Olarak Görün

Gramer polisi sadece sizin kafanızın içinde yaşıyor. Gerçek dünyada kimse sizin "in" yerine "on" deyip demediğinize puan vermiyor. İnsanların tek bir derdi var: Sizi anlamak ve sizinle bağ kurmak.

Bir dahaki sefere konuşurken tıkanıp o çocuksu hisse kapıldığınızda, derin bir nefes alın ve kendinize şunu söyleyin: "Şu an kendimi kanıtlamak zorunda değilim. Sadece bu insanla basit bir köprü kuruyorum." Göreceksiniz ki, kelimeler çok daha rahat ve doğal bir şekilde akmaya başlayacak. Çocuk olmanın o hafif, özgür ve yargısız dünyasını kucaklayın. Zira akıcılığın anahtarı mükemmellikte değil, o çocuksu cesarettedir.